تبعید

تبعید زندانیان سیاسی به شهرهای دور از محل اقامتشان که سالها است توسط رژیم جمهوری اسلامی اجرا می شود، مصداق شکنجه در حق آنها و خانواده هایشان میباشد. این تاکتیک از طرفی برای پراکنده کردن زندانیان و شکستن مقاومت جمعی آنها و از طرف دیگر برای آزار دادن خانواده ها صورت میگیرد. یعنی به حداقل های دلخوشی های آنها نیز که حق ملاقات با عزیزانشان است، تجاوز میشود. در همین رابطه بارها شاهد تصادف خانواده ها در راه دیدن فرزندانشان بوده ایم.  یک مورد در آذر ماه ۱۳۹۲ مادر و همسر امیر رضا عارفی که از تهران به زندان مسجد سلیمان تبعید شده بود، در راه بازگشت از ملاقات  تصادف کرده و کشته شدند. با توجه به راه طولانی برای دیدن زندانیان معمولا این ملاقات ها بسیار محدود می شود و خانواده ها هر چند ماه یکبار با پیمودن راه طولانی می توانند یکساعت عزیزشان را ببینند. در حالیکه تهدید تصادف در راه، بخصوص با توطئه های امنیتی، همیشه بالای سرشان می باشد. 

طی روزهای اخیر، چندین زندان سیاسی زن از تهران به زندان شهرستان های دیگر تبعید شده اند. آتنا دائمی را از زندان اوین به زندان لاکان رشت در حالی تبعید کرده اند که حتی به او اجازه زنگ زدن به خانواده اش را نداده اند.  او بعد از رسیدن به زندان رشت به خانواده زنگ زده و از شرایط بسیار بد زندان لاکان گفته است. 

سپیده قلیان یکی دیگر از زندانیانی است که چهارشنبه شب، 20 اسفند ماه   از زندان اوین با زنجیر به دست و پا به زندان بوشهر منتقل شد. او را قبل از انتقال در شهر چرخانده اند. 

مریم اکبری منفرد را هم هفته گذشته به زندان سمنان منتقل کرده اند.  سه دختر او  حتی از دیدارهای هفتگی مادرشان محروم شده اند. 

زینب جلالیان بعد از چهار بار تبعید در طی ششماه، در آبان ماه، در حالیکه در طی مسیر مورد ضرب و شتم و توهین  واقع شده بود، به زندان یزد منتقل شد. 

تبعید زندانیان سیاسی که در حال گذراندن دوران محکومیت خود میباشند، حتی بر اساس قوانین کیفری جمهوری اسلامی نیز مجاز نیست. زندانیان سیاسی و خانواده هایشان سال نو را در بدترین وضعیت می گذرانند. گلهای بهاری را پشت میله ها به حبس کشیده اند. صدای آنها را تکثیر کنیم.