مدافع زنان

اینم برای احترام به بخشنامه اخیر پلیس فتا که عکس بی حجاب گذاشتن در فضای مجازی رو جرم اعلام کرده. شهر کوچک اولمتو یکی از بهشتی ترین مناطق کُرس در جنوب فرانسه میباشد. از آژاکسیا با ماشین باید سرازیری پیچ در پیچ دور کوه را بپیمایی تا به اولمتو در پایین دره برسی. جایی که آسمان و کوه و دریا بهم پیوند خورده. زیبایی مسیر نفس گیر است. بخصوص مسیر اولمتو به شهر مرزی بونی فسیو ایتالیا. رانندگی در این مسیرها یکی از عشق های زندگی من است. راههای کوهستانی مستم می کنند. اینجا پلاژ بارراسی است. ماه سپتامبر بود و خنکی هوا مانع شنا در آب میشد. آب بقدری شفاف بود که می شد هزاران ماهی کوچک را که در سطح شنا می کردند، دید. پاها را در آب میگذاشتم تا تماس ماهی های کوچک را حس کنم. باز هم باید به این بهشت کوچک بازگردم و دنیا را در آغوشش فراموش کنم. گاه دلم میخواهد بروم اطاقکی آنجا بگیرم و دور از اینهمه هیاهو تا ابد ساکنش شوم. 

بعد از جنگ جهانی دوم، تغییرات و تحولات وسیع و گسترده ای به ویژه در روابط میان کشورهای استعمارگر و استعمار شده به وجود آمد. بعد از آنکه متفکران و روشنفکران کشورهای در حال توسعه و جهان سوم در یک فرایند طولانی سعی و خطا، متوجه شدند که بایستی به سوی سیاست "توسعه ی درون زا" روی آورند،بر فرهنگ و ارزش‌های خودی، بومی و ملی به عنوان نقطه آغازین هرگونه حرکت روبه جلو تأکید شد.  یونسکو“سازمان تربیتی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد به صورت جدی تر وارد میدان شد و به عنوان مرکز اصلی طراحی و کارشناسی فرهنگ اقدامات خود را آغاز کرد. در اثر همین تلاش‌ها و کوشش‌ها و اقداماتی که یونسکو در دههٔ هفتاد قرن بیستم انجام داد برای اولین بار مفهوم“توسعه فرهنگی“پدید آمد و از اوایل دههٔ 1980 به بعد به صورت رسمی وارد ادبیات توسعه شد. تعریف یونسکو از توسعه فرهنگی ؛ توسعه و پیشرفت زندگی یک جامعه با هدف تحقق ارزش‌های فرهنگی، به صورتی که با واقعیت کلی توسعه اقتصادی و اجتماعی هماهنگ شده باشد،به عبارتی ارتقا و اعتلای زندگی فرهنگی یک جامعه ، دستیابی به ارزش های متعالی فرهنگی آن جامعه است .   مهم‌ترین شاخص‌های توسعه...

یازده ماه از ملت زیر فقر نپرسیدند  گرسنه ای   سیر گردن  شکم  از سطل  زباله  هم جرم  کناه  محسوب  میشود

وقتی کسی نمیبیند همه دنیا فهمیدند دیشب زلزله باعث تکان خوردن استکانها در تهران شده. اما کسی ۷۰۰ کپر سوخته در جنگولک سیستان را که تمام دار و ندار صاحبشان بود ندید.   هیچ مطلق تمام سهم این انسانهای مظلوم است از تمامیت ارضی این جغرافیای جبر. ‏کسی حوصله فکر کردن به کپرنشینان جنگلوک را ندارد که حالا به هیچ مطلق رسیده‌اند. آتش‌سوزی دیروز آلونک‌های ۷۰۰ خانواده را در منطقه کپری جنگلوک چابهار خاکستر کرد.

جنایتی که در مرز افغانستان صورت گرفته است اگرمنطبق بر آن چیزی باشد که روایت می شود، بی هیچ ابهامی از فجیع ترین جنایتهای ممکن پلیس مرزی است. جنایتی عمیق که  بزهکاری و تبهکاری، بدون هیچ اما و اگری، در آن بسیار شفاف تر و روشن تر از فاجعه شلیک به هواپیما هست. اهمیت آن هم برای ایرانی ها مسلما نباید کمتر از فاجعه شلیک به هواپیما باشد، چون عامل این تبهکاری هم دولت ایران است.  اما چه شده است که فعالان ایرانی که در اتفاقات مشابه تمام فضای مجازی را تسخیرمی کنند، تقریبا ساکت اند. آیا تبهکاری برعلیه افرادی با شناسنامه غیرایرانی و  غیر غربی  و مخصوصا همسایه شرقی، اشکالی ندارد؟

آگهی خاکسپاری اخلاق در جامعه در این ناکجا آباد زنان مطلقه یا تنها پشت در خانه‌هایشان یک جفت کفش مردانه میگذارند تا رنج غیر قابل تحملشان مضاعف نشود. چه دشوار است زن بودن در این جامعه نرسالار