دمپایی ‏رهبر

دمپایی در سیستم اداری و قضایی جمهوری اسلامی حکایتی دارد.شاید اگر یک ماه قبل جمهوری اسلامی به مردم می گفتند روزی رهبر این کشور و بسیاری قضات و معاونت ها و حتی بسیاری از مدیر دفاتر وزرا و نمایندگان مجلس دمپایی می پوشند هیچ کسی باور نمی کرد ولی این اتفاق افتاد .

اولین برخورد من با مقوله دمپایی از پدرم شروع شد . 

بعد انقلاب پدرم را زود بازنشسته کردند و مشکلات که حل شد . بعد از مدتی پدرم گفت از من برای حفاظت از مجلس دعوت به کار شده و این عجیبه .... پدرم بعد انقلاب روحیه مناسبی نداشت اگرچه هرگز از چهره اش نمی شد فهمید . او همچنان کت و کراواتش پشت ماشینش بود و می گفت : بابا جان همونطور که یک دفعه انقلاب شد شاید دوباره انقلاب شود و بتوانیم کراوات بزنیم .

خلاصه پدرم مراجعه کرد که بلکه مشغول به خدمت شود ولی بعد یک هفته گفت که اصلا و ابدا نمی توانم بروم . حتی یک روز هم نمی روم . 

پدرم که هم غمگین بود و هم برافروخته و هم متعجب گفت: سر کار دمپایی پا می کنند . رییس بالا دست من جوان بیست و چند ساله ای ست که دمپایی پا می کند و سر ظهر که می شود همه جوراب به دست و با پای خیس تو اتاق های مجلس که خودشان را به نماز برسانند و من هم حتما باید برم نماز و من هر اتفاقی بیافتد به کار ادامه نمی دهم . هم تخصص و تجربه ام را می خواهند و هم تیکه می اندازند که طاغوتی هستم . 

داستان دمپایی به این جا ختم نشد و به همه جا سرایت پیدا کرد . یک جفت دمپایی پلاستیکی مسوولان و مدیران دفاترشان که می پوشیدند و لخ و لخ روی زمین می کشیدند .. 

بدون اغراق در دادگستری پدیده رایج بود و قاضی خود من از اولین تا آخرین بار که روبروی من نشست با انگشتان پاش که بدون جوراب از دمپایی بیرون بود و یک پایش روی پای دیگر بازی می کرد. من خودم وزیر کشور را با دمپایی پلاستیکی دیدم و بدتر آن که روز امتحان آخر فوق لیسانسم امتحان نمایندگان مجلس جدا گانه برگزار می شد خانم نماینده ای به نام خانم مقدم را دیدم که دمپایی پوشیده بود و البته بین آقایان مجلس امری رایج بود و در تمام این سال ها رهبر فرزانه هم از این شکل دمپایی در مقابل سران رسمی دیگر کشورهای دنیا پذیرایی می کرد در حالیکه دیگر کارکزاران همان پلاستیک را به پا ندارند .

خلاصه آنکه از این دمپایی مسوولان کم خاطره نداریم که جای نقلش اینجا نیست.