خسرو ‏اواز ‏یران

زیباترین آواز شجریان برای من همین شعار : "مرگ بر دیکتاتور". او در همراهی با مردم است. آنجا که در این ویدئو سرش را از ماشین بیرون می آورد و با معرفی خودش شعار سر میدهد. بیخود نیست که مردم نیز امشب در وداع با او فریاد " مرگ بر دیکتاتور " را سر دادند و بسرعت مراسم وداع به مراسم ضد حکومتی تبدیل شد تا جایی که ناچار شدند پاسداران را برای دستگیری مردم به صحنه بیاورند. شجریان این افتخار را داشت که پخش آوازهایش در رادیو تلویزیون رسمی یک حکومت قرون وسطایی ممنوع شود. من از او اسطوره نمی سازم. اما هنرمندی که در ایران ماند و زیر سیطره این نظام نرفت، برایم ارزشمند است. هنرمندی که به صراحت در برابر نظامی که مردم را خس و خاشاک نامید، گفت: من هم خس و خاشاک هستم. و افزود : "من صدای این خس ‌و خاشاکم. این صدا همیشه برای خس‌ و خاشاک بوده و هست و به رادیو و تلویزیون شما اجازه نمی‌‌دهم صدای مرا پخش کنید." همانکه گفته بود: «من فقط یک خواننده ام، اعتراضی کردم، ببین جماعت چه میکنند برایم...ببین این مردم چقدر بیکس ... ببیین این ملت چقدر تنهاست.» او به تایمز لندن گفته بود: "هرگز موسیقی ام قربانی استبداد نخواهد شد". در مصاحبه ای دیگر: " استبداد در جامعه منفوره به هر شکلی که میخواد باشه. موسیقی من زبان حال مردمم بوده. حالا استبداد وقتی مقابل مردم باشه هم او در مقابله منه و هم من در مقابل او قرار گرفتم. آسیب پذیری کنسرت در مملکت من بخاطر اینه که اینا روی خوش با موسیقی و هنرمندان ندارند. مگر اینکه در بسط در اختیار اونها باشه. که من نیستم. "

آری شجریان شاید برخلاف انتظار کسانی که او را چریک! میخواستند و به همین خاطر زیر ضربش می برند، در مقابل این حکومت تمام قد نایستاد! اما همانقدر که ایستاد در مقام شجریان بودنش برای من ارزشمند است. در زمانه ای که هنربندانی بوسه به دستان خونین می زنند تا آثارشان اجازه پخش بگیرد. شجریان بودن خود هنری است.  

بعد از رفتن هنرمندان قدیمی مانند هایده و مهستی و شجریان ... جای  چنین صدا و هنری دیگر  پر نشده و نخواهد شد. هنرمندانی که هر کدام یک تک نمود بودند و دیگر در تاریخ  تکرار نمی شوند.