تفنگت ‏را ‏زمین ‏بگذار

تحمل دیدن مصاحبه آخر احمدی‌نژاد، این سمبل وقاحت و دروغ را نداشتم. گزیده‌هایی از آن را خواندم و یک دقیقه‌اش را دیدم، جایی که به تصنیف "تفنگت را زمین بگذار" گوش می‌کند و می‌گوید این "آرمان من" است. 

متجاوز به جوانی، آرمان و زندگی‌مان را می‌بینم که حالا پس از ده سال، روی ویرانه‌های روح و روانمان می‌رقصد. 

سال ننگین هشتاد و هشت، با اسم منحوس تو و حامیانت گره خورده است. سالی که سرنوشتمان تغییر کرد. سالی که تیر خلاص بر پاره‌های امیدمان شلیک شد. ما، شاهدان زنده‌ی ثانیه به ثانیه‌ی آن سال‌ها، هنوز عزادار ندا و سهرابیم ای عصاره‌ی رذالت. درد ما را پایانی نیست که دل به فراموشکاری ما بسته‌ای...