پرندگان را بخاطر بسپار

متیو بعد همدردی بهم گفت شما ایرانی ها خیلی تحصیل کرده هستید, پروفایل هرکدوم از کشته شده های هواپیما رو خوندم تحصیلات عالی داشت. من هر ایرانی رو اینجا دیدم تحصیلکرده بوده.

درست میگی متیو. همه اون چشمهای براق قشنگ, همه اون آدمهای امیدوار که از دیروز عکس شدن روی صفحه روزنامه های تورنتو تحصیلکرده بودن. اکثر ایرانیهای که اینجا دیدی هم مهندس و پزشک و معمار و .... بودن ولی ما همه تحصیلکرده نیستیم. ما هم مردمان عادی هستیم مثل باقی دنیا که حکومت کشورمون کمر به قتلمون بسته. اونهایی که شانس آورده بودن و دانشگاه خوب رفته بودن شانس خروج داشتن و دیدی چطور پرپرشون کردن در آسمون. دیدی چه راحت دروغ گفتن بابت مرگشون و چه راحتتر گفتن بله ما زدیم. اونها دکترها و مهندس ها و استادها مون بودن. اونهایی که تونستن پذیرش بگیرن, که امتیاز مهاجرت داشتن. اونها رو تو دیدی و ازشون شنیدی متیو ولی میدونی باقی کجان؟ میدونی صنعتگر و کشاورز و راننده و کارگر و کارمند بانک و خانه دار و معلم و باقیمون کجان؟

شناور پشت سد. سوخته در نیزار ماهشهر, یخ زده با دستان مشت شده در کوهستان. تیرباران شده به جرم درس دادن به کودکان روستا. اونهایی که رو جنازه شون نون گذاشتن موقع تشییع. اونهایی که جنازه هاشون رو شبانه دفن کردن. که حتی دو خط ازشون ننوشتن در روزنامه.

متیو ما همه دکتر نیستیم. کارگر هم داریم ولی داره بابت درخواست حقوقش پشت میله ها موهاش رو سفید میکنه متیو. تو اونها رو ندیدی چون اونها مثل ما شانس نداشتن کشور دومی پیدا کنن که براشون ارزش قائل باشه. که همه شهر رو سیاه پوش کنه بابت این همه جان ارزشمند  که از دست داده. که براشون شمع روشن کنه. که عکس لبخندهاشون, زندگیشون رو با مردم قسمت کنه تا از عدد تبدیل به آدم بشن و به حق بده به همه برای از دست دادنشون سوگواری کنن. ما هم مثل شما صنعتگر و کشاورز و معلم و خانه دار و خیاط و .. داریم متیو.  اونهایی که دیشب صد و هشتاد نفر انسان قشنگ, پر امید, و ری را و پریسا و پونه و غنیمت و آرش و شادی و مادر سلمه رو کشتند، چهل روز پیش پویا و نیکتا و سهیلا رو هم کشتند. هزار پونصد نفرشون رو کشتن, با تیر به سر, با طناب اعدام با بیکاری. اونها هم پسر کسی بودند متیو, و امروز هیچکدوم دیگه نیستند.